Maand: september 2011

Wat is Christianity Explored?

CE is een informele cursus bedoeld voor mensen die meer willen weten over het christelijk geloof.  Maar ook voor hen die behoefte hebben aan een ‘geloofs-opfriscursus’  In de cursus wordt aan de hand van het Markus-evangelie nagegaan Wie Jezus is, wat Zijn bedoelingen zijn en wat het betekent om Jezus te volgen.

Van de cursusdeelnemers wordt niet verwacht dat zij bidden, zingen of hardop iets voorlezen. Zij kunnen wel al hun vragen kwijt. En als u daar de voorkeur aangeeft: u kunt in de cursusgroep komen en alleen maar luisteren.

Meer weten?
Op de  site van Christianity Explored kunt u alles te weten komen!

Via de contact pagina kunt u uzelf opgeven als deelnemer.
Hebt u de eerste avond gemist? Geen probleem, u kan ook later invallen.

Hoe komt het toch dat een man die zo’n 2000 jaar geleden rond liep ook vandaag nog inspireert? Wanneer laten mensen zich aanspreken, door welke mensen? Als we eens terug kijken in ons eigen leven en ons afvragen: “Welke mensen hebben een diepe invloed op mij gehad en waarom eigenlijk? Als we daar even over nadenken dan stellen we vast, dat het vooral mensen zijn die ‘authentiek’ waren, zoals we dat vandaag zeggen; mensen die meenden wat ze zegden en er naar leefden. Was dat niet in alle tijden zo, ook toen Jezus leefde?

Zullen we daar eens even dieper op ingaan, want dat is toch belangrijk als wij willen evangeliseren? Eerst en vooral is het belangrijk dat wij een eigen ervaring van verlossing kennen. Het christen ‘zijn’ komt tot leven door de ervaring van verlossing. Zijn wij geraakt door de liefde van Christus, dan willen wij dat doorgeven en hoe meer we dat doorgeven, hoe meer we ontvangen. Word je bewogen door het lot van mensen? Maakt het je wat uit? Dat is heel belangrijk, het lot van mensen maakte Jezus wat uit! Zoals je geraakt wordt door de liefde van Christus is het belangrijk dat je bewogen wordt door het lot van mensen. Mensen proeven als je echt met hen begaan bent. Je zou kunnen zeggen, zonder bewogenheid heb je geen mandaat. Raakt de ander ons, dan kunnen we nadenken en ons proberen in te leven in hun situatie, hun context trachten te achterhalen, hun taal begrijpen. Dan kan je over het evangelie vertellen in een taal die voor hen begrijpbaar is. Tenslotte is het goed om met woorden over het evangelie te spreken maar vooral is het belangrijk christelijk te leven. Dat ons leven een getuigenis is, dat wij de wil hebben om ons leven te heiligen en oprecht van God houden. Dat doen we bijvoorbeeld door onze fouten tegenover de ander gewoon nederig direct  te erkennen. Dan ziet de ander je fouten maar ook hoe je van God houdt en jezelf aan hem geeft met vallen en opstaan. Proberen met echte liefde naar de mensen te gaan, wij hoeven niet groot of ‘hip’ te zijn. Door Zijn oprechte liefde spreekt Zijn boodschap aan en blijft zij aanspreken.

Op het werk heb ik wel eens een leuke babbel met één van de werkvrouwen, of zoals dat tegenwoordig heet, de hygiënische assistente. “Ik ben een ambassadeur van Christus, wij hebben geen kerk ( ze bedoelde gebouw ), onze kerk is overal in de wereld.” antwoordde zij mij, toen ik haar vroeg bij welke kerk zij was. “Dat is mooi, prachtig!” Daar kan ik wat van leren dacht ik, terwijl ik antwoordde. “Elke zondag komen we bij ons thuis met een groepje samen” voegde ze er nog aan toe. Sinds die dag blijft het in mijn gedachten hangen.

‘Ambassadeurs voor Christus’ wat wil dat eigenlijk zeggen? Vandaag is een ambassadeur de vertegenwoordiger van de regering van het land door wie hij of zij gezonden wordt, ergens in het buitenland. Vroeger was een ambassadeur vooral iemand die met vredesvoorstellen kwam. Zo wordt het ook door Paulus gebruikt in zijn tweede brief aan de Korintiërs, lees maar na in hoofdstuk 5:20 “Wij zijn gezanten van Christus, God doet door ons zijn oproep. Namens Christus vragen wij: laat u met God verzoenen.” In deze korte zin wordt wel heel veel gezegd. Paulus schrijft daar nog veel meer over, maar laten we het nu beperken tot vers 20.

Wij worden gestuurd door Christus, wij zijn dus gezanten van Zijn Koninkrijk! Dat betekent nogal wat. Het betekent al zeker dat de autoriteit niet bij ons ligt, maar bij degene die ons stuurt, Christus. Je kunt maar iemand vertegenwoordigen als je die persoon en zijn wensen goed genoeg kent. Hoe kan je iemand goed kennen? Dat weten we allemaal, door veel met hem om te gaan, te spreken, door zijn geschriften te lezen. Zo treden we binnen in iemands gedachten- en leefwereld. Maar dan nog zal het maar goed komen als wij er met ons hart bij zijn. Zodat wij goed gemotiveerd en gedreven kunnen werken, zonder ons zelf in beeld te zetten, helemaal voor de zaak van Christus, alles voor Jezus!

Het tweede stukje maakt duidelijk dat het niet vanuit ons zelf komt. Neen, God neemt het initiatief, maar Hij doet een beroep op ons, God wil ons gebruiken voor Zijn oproep. Alle initiatief komt van Hem, Hij nam het besluit om Christus te zenden!

Wij vragen het niet in onze naam, maar in naam van Christus. Nu het duidelijk is wie ons zend, kunnen wij spreken en ons verzoek doen: “Laat u verzoenen met God!” Dat veronderstelt dat er geen vrede is tussen God en mens. Als je God leert kennen besef je dat je een zondaar bent. Dan besef je dat zonde vervreemding is van God en dat alle mensen zondaar zijn. Maar ook dat God door Christus Zijn liefde voor zondaars kenbaar maakt. Bedenk dan eens hoeveel miljard mensen op aarde deze boodschap nog niet hoorden. Er wordt aangenomen dat er zo ongeveer een derde van de wereldbevolking Christen is. Dat is maar een ruwe en misschien ook ruime schatting. Dan wil dat dus zeggen dat al die anderen, misschien 4 miljard mensen, deze boodschap van verzoening met God nog niet kennen!

Zullen wij dit seizoen in de gemeente voor elkaar goede ambassadeurs van Christus zijn? God eerst plaatsen, we weten allemaal hoe lastig dat kan zijn, maar met Christus in ons…? Zullen wij de Heer vragen om in de wereld waar wij leven goede ambassadeurs verzoening te mogen zijn, met een hart voor Jezus?

Verzoening die van God komt!

Nog even en het is zo ver, kleine Joost mag naar het eerste leerjaar en grote broer, die mag ook  naar het 1^e leerjaar, maar van de ‘grote school’. De ogen van Joost schitteren, hij wacht er al zo lang op… broer ziet het ook helemaal zitten. Mama kijkt verrukt, zo groot al, wat goed dat ze zo blij kunnen beginnen. Het is best ook spannend, hoe zal dit verder gaan? God zij dank voor de vele zegeningen die we ontvingen, ze hebben er samen met het hele gezin heel wat opgenoemd.

Vele gezinnen zijn er deze dagen mee bezig: alles in orde maken voor het nieuwe schooljaar, soms nog inschrijven in een nieuwe school. Sommige studenten maken herexamens, anderen gaan voor het eerst op kot. Er valt soms ook heel wat te regelen, nieuwe afspraken maken en het gezinsbudget wordt danig aangesproken, soms wel eens te zwaar. Gelukkig kan men in vele scholen tot goede afspraken komen.

In gedachten dwaal ik naar alle moeders en vaders die zorgzaam zoeken naar nieuwe scholen, reiswegen, allerlei benodigdheden, uniform, regenkledij voor de fiets, e.d. en daar kan al vlug heel wat tijd in kruipen, zeker als dat voor meerdere kinderen nodig is. En dat is mooi om zien, al die aandacht en zorg. Ouders willen hun kinderen zo goed mogelijk uitrusten voor hun schoolloopbaan, zodat ze goed uit de startblokken komen. Het is de weerspiegeling van de zorg waarmee Vader, ons aller Vader, omgaat met Zijn kinderen. Al zien we hiermee maar een klein stukje natuurlijk – tja, ouders zijn ook niet klaar met zorgen, na het begin van het schooljaar – maar toch, het helpt om je goed in te prenten hoe zorgzaam Hij met zijn kinderen omgaat. Dan te bedenken dat hoe liefdevol, goed en mooi, naar menselijk maatstaven, een gezin ook zorg draagt voor elkaar, Gods liefde is altijd groter. En dat is maar goed ook, want hoewel we deze mooie kanten kennen, die misschien eens wat vaker mogen belicht worden, we kennen maar al te zeer de minder mooie kanten, in de gezinnen niet in het minst en daarbuiten. Mensen kunnen een vreselijke puinhoop maken van hun gezin, van elkaar en daarmee ook van zichzelf. Kijk en Gods liefde heeft dat alles overwonnen, Hij blijft ons liefhebben, door Zijn zoon kunnen wij altijd terugkeren naar die veilige zorgende liefde van Hem. Dat is echt goed nieuws voor al die kinderen, ouders, die lijden door gebrokenheid in hun gezin. Altijd staat Vader al op uitkijk naar wie er met Zijn Zoon  naar huis komt. Vragen wij Vader dat Hij ons voortdurend herinnert aan Zijn liefde voor ons. Dat Hij ons wil leren om altijd door Zijn zoon naar de ander te kijken, de ander thuis, op school, op het werk, in de kerk en in de buurt of waar dan ook. Misschien wordt ook hij of zij weldra een broeder of zuster in de Heer.

Gisteren hebben we met alle vrouwen die op Annie’s uitnodiging voor vriendinnendag ingingen, gebeden voor de kinderen, alle kinderen, dat was mooi en ook zo dringend nodig. Laten wij dan ook bidden voor alle kinderen, groot en klein, van de Vader want dat zijn onze broeders en zusters in Christus, ook degenen waar wij het niet goed mee kunnen vinden. Dankbaar omdat Zijn liefde altijd groter is.

“De grootheid van mijn Vader zal zichtbaar worden wanneer jullie veel vrucht dragen en mijn leerlingen zijn.” Joh. 15:8